Sinjalistika horizontale: pyetje dhe përgjigje, faqja 1 nga 13

Pohimi është i saktë: vija e ndërprerë e mesit të karrexhatës lejon parakalimin, edhe duke kaluar përkohësisht në korsinë e sensit të kundërt. Vija e ndërprerë mund të kapërcehet. Parakalo vetëm kur sheh qartë se korsia e kundërt është e lirë për gjithë manovrën dhe kur asnjë sinjal nuk e ndalon; pastaj kthehu sa më shpejt në korsinë tënde, pa i prerë rrugën mjetit që parakalove.

Pohimi është i gabuar: vijat e ndërprera mund t'i kapërcesh, por jo të qarkullosh mbi to. Vija e ndërprerë të lejon të kalosh nga një korsi në tjetrën, kur ndryshon korsi, parakalon ose kthehesh. Mjeti nuk duhet të ecë mbi vijë, me rrotat e njërës anë mbi të, sepse zë njëherësh dy korsi dhe të tjerët nuk e dinë në cilën korsi je.

Pohimi është i saktë: vija e bardhë e ndërprerë në anë të karrexhatës e lejon daljen e mjetit nga karrexhata. Vija anësore e pandërprerë shënon kufirin e karrexhatës, që nuk kapërcehet. Aty ku ajo bëhet e ndërprerë, mjeti mund të dalë nga karrexhata ose të hyjë në të: në kryqëzime, te xhepat e ndalimit dhe te korsitë e shpejtimit e të ngadalësimit.

Pohimi është i gabuar: vijat gjatësore të kufirit të karrexhatës janë zakonisht të bardha. Ngjyra e bardhë përdoret për sinjalistikën horizontale të përhershme, përfshirë vijat anësore. E verdha përdoret për sinjalistikën e përkohshme, p.sh. në zonat e punimeve, dhe për disa shënime të veçanta, si vendet e rezervuara për autobusët ose taksitë dhe korsitë e rezervuara.

Pohimi është i saktë: vija e bardhë e ndërprerë anësore e ndan karrexhatën nga një xhep ndalimi. Xhepi i ndalimit është një hapësirë jashtë karrexhatës, ku mjeti mund të ndalojë pa e penguar qarkullimin. Vija e ndërprerë tregon se mund ta kapërcesh për të hyrë në xhep dhe, pastaj, për t'u rikthyer në qarkullim, duke u dhënë përparësi mjeteve që po lëvizin.

Pohimi është i saktë: vijat e bardha të ndërprera anësore shënojnë kufirin e rrugës kryesore aty ku ajo kryqëzohet me rrugë dytësore. Përgjatë rrugës vija anësore është e pandërprerë, por në gojën e një rruge dytësore bëhet e ndërprerë, sepse aty mjetet hyjnë e dalin. Kështu drejtuesi në rrugën kryesore e sheh vazhdimin e karrexhatës së vet, kurse vija e ndërprerë mund të kapërcehet nga kush kthehet.

Pohimi është i saktë: vijat e bardha të ndërprera anësore e ndajnë karrexhatën nga korsitë e shpejtimit dhe të ngadalësimit. Korsia e shpejtimit të lejon të marrësh shpejtësi para se të futesh në rrugë, kurse ajo e ngadalësimit të lejon të frenosh pasi ke dalë nga rrjedha e trafikut. Vija e ndërprerë tregon se nga këto korsi mund të kalosh në karrexhatë dhe anasjelltas.

Pohimi është i gabuar: korsia e emergjencës ndahet nga karrexhata me vijë të bardhë të pandërprerë. Korsia e emergjencës nuk është për qarkullim, por për ndalim në rast defekti ose rreziku dhe për mjetet e shërbimeve të urgjencës. Prandaj vija që e ndan nuk kapërcehet gjatë lëvizjes normale. Vija anësore e ndërprerë përdoret aty ku dalja nga karrexhata lejohet, p.sh. te xhepat e ndalimit ose te korsitë e shpejtimit.

Pohimi është i gabuar: kufiri i karrexhatës me bankinën shënohet zakonisht me vijë të bardhë të pandërprerë. Kjo vijë tregon se ku mbaron pjesa e rrugës për qarkullim dhe nuk kapërcehet pa arsye. Vija anësore bëhet e ndërprerë vetëm aty ku mjetet mund të dalin nga karrexhata ose të hyjnë në të: në kryqëzime, te xhepat e ndalimit dhe te korsitë e shpejtimit dhe të ngadalësimit.

Pohimi është i saktë: vija e bardhë e pandërprerë që ndan korsinë e emergjencës nga karrexhata kapërcehet vetëm në raste emergjence. Kur mjeti pëson defekt ose kur ka një rrezik, mund të dalësh në korsinë e emergjencës për të ndaluar pa e penguar qarkullimin. Gjatë lëvizjes normale kjo korsi duhet të mbetet e lirë, sepse nëpër të kalojnë ambulancat, policia dhe zjarrfikësit.

Pohimi është i saktë: vija e bardhë e vazhduar që ndan korsinë e emergjencës shënon kufirin e karrexhatës. Karrexhata është pjesa e rrugës ku qarkullojnë mjetet. Korsia e emergjencës është jashtë saj, në të djathtë, dhe përdoret vetëm për ndalime të detyruara dhe për mjetet e shërbimeve të urgjencës. Prandaj gjatë lëvizjes normale qëndro brenda kësaj vije.

Pohimi është i gabuar: gjatë qarkullimit normal vija e vazhduar e korsisë së emergjencës nuk kapërcehet. Kjo vijë shënon kufirin e karrexhatës. Korsia e emergjencës nuk shërben për të lëvizur, për të parakaluar ose për t'u shmangur radhëve të mjeteve, por vetëm për ndalim në rast defekti ose rreziku dhe për kalimin e mjeteve të urgjencës.

Pohimi është i gabuar: as gjatë parakalimit nuk lejohet të qarkullosh mbi vijën që ndan korsinë e emergjencës. Parakalimi bëhet nga e majta, brenda karrexhatës, jo duke dalë në korsinë e emergjencës. Kjo korsi duhet të mbetet e lirë për mjetet në defekt dhe për ambulancat, policinë e zjarrfikësit; një mjet që ecën aty mund të përplaset me një mjet të ndaluar.

Pohimi është i saktë: shënimi „BUS“ me ngjyrë të verdhë tregon një vend të rezervuar për qëndrimin e autobusëve të shërbimit publik. Në figurë vendqëndrimi është kufizuar me vija të verdha, kurse para dhe pas tij ka vija zigzag të verdha, që e mbajnë të lirë hyrjen dhe daljen e autobusit. Mjetet e tjera nuk duhet të ndalojnë apo të pushojnë aty.

Pohimi është i saktë: shkrimi „TAXI“ me ngjyrë të verdhë mbi rrugë tregon një vend të rezervuar për pushimin e taksive. Shënimet e verdha mbi rrugë tregojnë vende të rezervuara për disa kategori mjetesh. Këtu mund të pushojnë vetëm taksitë që presin klientë; mjetet e tjera nuk duhet ta zënë këtë vend.

Pohimi është i saktë: shkronjat P dhe L me kryqin e Shën Andreas mbi karrexhatë tregojnë se po i afrohesh një kalimi në nivel. Kalimi në nivel është vendi ku rruga e pret hekurudhën në të njëjtin nivel. Ky shënim i bardhë mbi asfalt e përforcon sinjalistikën vertikale: ngadalëso, shiko e dëgjo nëse vjen treni dhe bëhu gati të ndalosh nëse barrierat po ulen ose ndizen dritat e kuqe.

Pohimi është i gabuar: vendet e rezervuara për taksitë shënohen me shkrimin „TAXI“ me ngjyrë të verdhë, jo të bardhë. Shënimet që rezervojnë një vend qëndrimi ose pushimi për një kategori mjetesh, si autobusët ose taksitë, vizatohen me të verdhë, që të dallohen nga sinjalistika e zakonshme e bardhë. Prandaj një shkrim i bardhë nuk tregon këtë rezervim.

Pohimi është i saktë: shiritat e pjerrët bardh e zi mbi sipërfaqe vertikale tregojnë një pengesë brenda karrexhatës. Në figurë rruga kalon nën një urë dhe shiritat janë vizatuar mbi shtyllën që ndodhet në mes të rrugës dhe mbi anët e nënkalimit. Kontrasti bardh e zi i bën këto pengesa të dallohen nga larg, edhe natën, që të mbash drejtimin dhe të mos përplasesh me to.

Pohimi është i gabuar: shiritat e pjerrët bardh e zi nuk tregojnë një kantier pune, por një pengesë të përhershme pranë ose brenda rrugës. Në figurë ata janë vizatuar mbi këmbët e urës dhe mbi traun e saj, që të shihen mirë dhe të mos goditen. Kantieret sinjalizohen me sinjale të përkohshme, me sfond të verdhë, dhe me pajisje të tjera, si barrierat bardh e kuq.

Pohimi është i gabuar: shiritat bardh e zi nuk e lejojnë qëndrimin; ata tregojnë pengesa anash karrexhatës. Në figurë rruga kalon nën një urë: shiritat janë vizatuar mbi këmbët e saj dhe mbi bordurat që e ngushtojnë rrugën para tyre. Ata shërbejnë që t'i dallosh pengesat nga larg. Për më tepër, si rregull, në nënkalime dhe nën ura qëndrimi ndalohet.

Pohimi është i saktë: shiritat e pjerrët bardh e zi mbi sipërfaqe vertikale tregojnë një pengesë pranë karrexhatës. Në figurë ata janë vizatuar përgjatë një muri ose parmaku në anën e djathtë të kthesës dhe në fundin e tij, ku pengesa del më tepër. Kështu e dallon nga larg, edhe në errësirë, dhe mban largësi të sigurt prej saj.

Pohimi është i gabuar: këta shirita nuk tregojnë punime, por një pengesë të përhershme pranë rrugës. Shiritat e pjerrët bardh e zi vizatohen mbi muret, parmakët, këmbët e urave dhe pengesa të tjera të qëndrueshme, që të dallohen nga larg. Pengesat për shkak të punimeve sinjalizohen me sinjale të përkohshme me sfond të verdhë dhe me barriera bardh e kuq.

Pohimi është i saktë: vija e bardhë e pandërprerë e mesit e ndan karrexhatën në dy korsi. Në figurë karrexhata ka një korsi për çdo sens dhe vija e mesit i ndan ato. Meqë vija është e pandërprerë, secili drejtues duhet të qëndrojë në korsinë e vet, pa e kapërcyer as për të parakaluar, as për t'u kthyer majtas.

Pohimi është i saktë: vija e bardhë e pandërprerë e mesit nuk duhet të kapërcehet nga mjetet. Ajo vizatohet aty ku dalja në korsinë e sensit të kundërt është e rrezikshme, si në kthesa, kurrize ose pranë kryqëzimeve. Nuk mund ta kapërcesh për të parakaluar, për t'u kthyer majtas ose për të ndryshuar sensin e lëvizjes, madje as duke ecur me rrotat mbi të.

Pohimi është i gabuar: mbi vijën e bardhë të pandërprerë të mesit nuk lejohet të qarkullosh. Kjo vijë nuk duhet as të kapërcehet, as të shkelet. Nëse ecën mbi të, me rrotat e njërës anë, zë një pjesë të korsisë së sensit të kundërt dhe rrezikon një përplasje ballore me mjetet që vijnë përballë.