Përgjegjshmëria ndaj udhëtarëve që transportohen: pyetje dhe përgjigje, faqja 4 nga 8

Pohimi është i gabuar: hapësira e lirë në korridor nuk mjafton për të transportuar udhëtarë në këmbë. Udhëtarët në këmbë lejohen vetëm kur leja e qarkullimit e parashikon këtë dhe brenda numrit që ajo cakton. Në një autobus pa vende në këmbë, udhëtari që nuk është ulur nuk ka as ndenjëse, as rrip, as mbajtëse të përshtatshme, dhe në frenim ose në aksident mund të plagoset rëndë.

Pohimi është i gabuar: personat me karrige me rrota nuk transportohen thjesht duke qëndruar pranë derës së përparme. Karrigia me rrota vendoset në hapësirën e parashikuar për të dhe siguruhet, që të mos lëvizë në frenim ose në kthesë. Një karrige e pasiguruar pranë derës mund të rrokulliset, ta lëndojë udhëtarin dhe të bllokojë hyrjen e daljen e të tjerëve.

Pohimi është i gabuar: në autobus nuk transportohen më shumë njerëz se numri i përcaktuar në lejen e qarkullimit, për asnjë arsye. Ky numër caktohet sipas ndërtimit të autobusit, frenave, gomave dhe daljeve të emergjencës. Me më shumë udhëtarë, mjeti rëndohet, frenon më gjatë dhe, në rast rreziku, nuk boshatiset dot shpejt. Nevojat operacionale zgjidhen me më shumë autobusë ose udhëtime, jo me mbingarkesë.

Pohimi është i gabuar: udhëtarët në këmbë nuk përqendrohen në pjesën e pasme të autobusit, por shpërndahen njëtrajtësisht. Ata qëndrojnë në korridor ose në hapësirat e parashikuara për ta, në gjithë gjatësinë e mjetit. Kur grumbullohen prapa, ngarkesa mbi aksin e pasëm rritet, ai i përparmi lehtësohet dhe autobusi drejtohet e frenon më keq.

Pohimi është i gabuar: edhe udhëtarët në këmbë kanë detyrime. Ata duhet të mbahen mirë në mbajtëset, sepse mund të ketë frenime të papritura, të shpërndahen në korridor ose në hapësirat e parashikuara, të mos bllokojnë dyert dhe të mos ia zënë drejtuesit fushëpamjen ose lëvizjet. Këto rregulla mbrojnë edhe ata vetë, edhe udhëtarët e tjerë.

Pohimi është i gabuar: pastrimi i ndenjëseve nuk është detyrë e udhëtarëve. Pastërtinë e autobusit e sigurojnë transportuesi dhe drejtuesi i mjetit: autobusi duhet të jetë i larë dhe i pastruar mirë para nisjes dhe të mbahet pastër gjatë shërbimit. Udhëtari ka vetëm detyrimin të mos e ndotë dhe të mos e dëmtojë mjetin.

Pohimi është i saktë: autobusët për udhëtarë duhet të jenë mjete origjinale, të prodhuara për transport udhëtarësh. Një mjet i ndërtuar nga fabrika për udhëtarë ka ndenjëse, rripa, dyer, dalje emergjence dhe strukturë që i mbrojnë njerëzit në aksident. Një furgon ose kamion i përshtatur më pas nuk i jep këto garanci, edhe kur nga jashtë duket si autobus.

Pohimi është i saktë: dera ose dritarja e emergjencës duhet të jetë gjithmonë funksionale. Në aksident, në zjarr ose kur dyert e shërbimit nuk hapen, udhëtarët dalin prej saj. Prandaj ajo nuk bllokohet me bagazhe, mekanizmi i saj kontrollohet rregullisht dhe çekiçi për thyerjen e xhamave duhet të jetë në vendin e tij.

Pohimi është i saktë: udhëtarët duhet ta njohin vendin dhe mënyrën e përdorimit të derës ose dritares së emergjencës nga mbishkrimet mbi to. Në një rrezik nuk ka kohë për shpjegime: mbishkrimet e qarta tregojnë ku është dalja dhe si hapet, p.sh. me dorezë ose me çekiç për thyerjen e xhamit. Prandaj ato duhet të jenë të lexueshme dhe të mos mbulohen.

Pohimi është i saktë: butoni me të cilin udhëtarët hapin dyert duhet të jetë në një vend të dallueshëm. Dyert duhet të mund të hapen nga udhëtarët kur ka defekt, aksident ose kur drejtuesi nuk i komandon dot. Në panik, udhëtari duhet ta gjejë butonin menjëherë, prandaj ai vendoset pranë derës, në vend të dukshëm dhe me shenjë të qartë.

Pohimi është i gabuar: kur dera ose dritarja e emergjencës nuk funksionon, autobusi nuk niset me udhëtarë. Njoftimi i udhëtarëve nuk e zëvendëson daljen e emergjencës: në një aksident ose zjarr, ata nuk do të kishin nga të dilnin. Defekti duhet riparuar para nisjes, sepse dalja e emergjencës funksionale është kusht i sigurisë së udhëtimit.

Pohimi është i gabuar: dyert e shërbimit nuk duhet të hapen vetëm me komandim nga drejtuesi. Normalisht drejtuesi i hap e i mbyll ato, por dyert duhet të mund të hapen edhe nga udhëtarët në raste defektesh, aksidentesh ose kur drejtuesi nuk mund t'i komandojë. Për këtë autobusi ka butona ose mekanizma hapjeje për udhëtarët, në vende të dallueshme.

Pohimi është i gabuar: kondicioneri nuk është kërkesë vetëm për autobusët e transportit ndërkombëtar. Autobusët e linjave ndërkombëtare duhet ta kenë patjetër, sepse udhëtimet janë të gjata. Por kushtet e komoditetit vlejnë për çdo autobus që transporton udhëtarë: ai duhet të ketë ventilim dhe ngrohje dhe t'u sigurojë udhëtarëve një temperaturë të përshtatshme, edhe në vapë.

Pohimi është i saktë: në autobus vendoset tabela „Mos i fol shoferit“. Ajo u kujton udhëtarëve se drejtuesi duhet të jetë i përqendruar te rruga, te pasqyrat dhe te dyert. Biseda me të mund ta shpërqendrojë në një çast të rrezikshëm. Edhe drejtuesi, nga ana e tij, nuk bisedon me udhëtarët gjatë udhëtimit.

Pohimi është i saktë: brenda autobusit nuk lejohen sende ose mallra që pengojnë lëvizjen e lirë të udhëtarëve. Korridori, shkallët dhe daljet duhet të jenë të lira, që udhëtarët të lëvizin pa u penguar dhe, në rrezik, ta boshatisin autobusin shpejt. Bagazhet e mëdha vendosen në bagazhier, ndërsa brenda mbahen vetëm bagazhet e lehta, në vendet e parashikuara për to.

Pohimi është i saktë: pozicioni, lartësia dhe largësia e ndenjëses së drejtuesit dhe e ndenjëseve të udhëtarëve duhet të jenë sipas standardeve. Drejtuesi duhet të shohë mirë rrugën dhe pasqyrat dhe të arrijë lirshëm komandat, pa u penguar nga udhëtarët. Udhëtarët duhet të kenë hapësirë të mjaftueshme për këmbët dhe për të dalë shpejt. Prandaj vendosja e ndenjëseve nuk ndryshohet me përshtatje të pamiratuara.

Pohimi është i gabuar: mallrat e rrezikshme nuk lejohen brenda autobusit, as me dijeninë e drejtuesit. Lëndët e ndezshme, shpërthyese, helmuese ose gërryese mund të shkaktojnë zjarr, helmim ose plagosje në një hapësirë të mbyllur plot njerëz. Dijenia e drejtuesit nuk e ul këtë rrezik; detyra e tij është të mos lejojë që ato të futen në autobus.

Pohimi është i gabuar: dyshemeja e çarë e autobusit riparohet, nuk mbulohet me tapet. Dyshemeja duhet të jetë e veshur dhe në gjendje teknike që siguron hermeticitetin nga faktorët e jashtëm. Nga një e çarë hyjnë pluhur, ujë dhe gazra shkarkimi, dhe dyshemeja mund të dobësohet edhe më. Tapeti vetëm e fsheh defektin, nuk e ndreq.

Pohimi është i gabuar: materialet rrëshqitëse, pajisjet dhe veglat e punës nuk lejohen brenda autobusit, as me dijeninë e drejtuesit. Në një frenim ose kthesë të fortë ato mund të rrëshqasin, të bien dhe të godasin udhëtarët, ndërsa materialet rrëshqitëse e bëjnë dyshemenë të rrezikshme. Brenda nuk vendosen sende që pengojnë ose rrezikojnë udhëtarët; ato transportohen në bagazhier ose me mjet tjetër.

Pohimi është i saktë: mjeti për transportin shkollor duhet të plotësojë edhe kushtet dhe rregullat e rregullores për transportin e nxënësve dhe studentëve, të miratuar me VKM. Nuk mjafton që mjeti të jetë në rregull për transportin e udhëtarëve në përgjithësi. Kjo rregullore cakton kushte të veçanta për transportin e fëmijëve: ngjyrën e mjetit, mbishkrimin „AUTOBUS SHKOLLE“, rripat e sigurimit, daljet e emergjencës, dokumentet dhe kualifikimin e drejtuesit.

Pohimi është i saktë: mjeti për transportin shkollor duhet të përputhet edhe me përkufizimet e Kodit Rrugor të Republikës së Shqipërisë. Kodi Rrugor përcakton llojet e mjeteve, si autobusin ose autoveturën, dhe kushtet e tyre për qarkullim. Një mjet që nuk hyn në përkufizimin e duhur të Kodit nuk mund të përdoret për transportin e nxënësve, sado të plotësojë kushte të tjera.

Pohimi është i saktë: për transportin shkollor konsiderohet i vlefshëm çdo automjet origjinal i prodhuar për transportin e udhëtarëve. Mjeti duhet të jetë ndërtuar nga fabrika për njerëz, me ndenjëse, rripa, dyer dhe dalje emergjence të projektuara për ta. Mjetet e përshtatura më pas nga pronarët, si furgonët e mallrave me ndenjëse të shtuara, nuk pranohen, sepse nuk i mbrojnë njësoj fëmijët në aksident.

Pohimi është i gabuar: për transportin shkollor nuk vlen çdo mjet i përshtatur nga të interesuarit për transport udhëtarësh. Mjeti duhet të jetë origjinal, i prodhuar nga fabrika për transportin e udhëtarëve, dhe të plotësojë kushtet e rregullores për transportin e nxënësve. Një mjet mallrash me ndenjëse të shtuara nuk ka strukturën, rripat dhe daljet që i mbrojnë fëmijët në aksident.

Pohimi është i gabuar: taksitë me 4+1 vende nuk janë mjete të vlefshme për transportin shkollor. Ky transport kryhet si rregull me autobusë, ndërsa në zona të veçanta lejohen edhe autoveturat me 8+1 vende, vetëm me miratimin e bashkisë përkatëse. Fakti që mjeti i përket një shoqërie taksie nuk e bën atë të vlefshëm për këtë shërbim të specializuar.

Pohimi është i saktë: transporti i nxënësve dhe studentëve kryhet përmes shërbimit të rregullt të specializuar. Ky është shërbimi që i çon rregullisht fëmijët dhe studentët nga shtëpia në institucionin arsimor dhe anasjelltas, me itinerar dhe ndalesa të caktuara. Por nuk është mënyra e vetme: ky transport mund të kryhet edhe për llogari të vet nga vetë institucioni dhe, për parauniversitarët e studentët, edhe me shërbime të rastit.