Përgjegjshmëria ndaj udhëtarëve që transportohen: pyetje dhe përgjigje, faqja 3 nga 8

Pohimi është i saktë: drejtuesi i autobusit duhet të respektojë orarin e mbërritjes në ndalesat e përcaktuara. Udhëtarët e planifikojnë udhëtimin sipas orarit të miratuar dhe presin në stacion në kohën e shënuar. Kur autobusi vonohet, ose kalon para kohe, ata e humbasin autobusin ose një lidhje tjetër. Respektimi i orarit nuk do të thotë nxitim: drejtuesi duhet ta ruajë gjithmonë shpejtësinë e sigurt.

Pohimi është i saktë: drejtuesi i autobusit mund të përdorë pajisjet qendrore të komunikimit në situata emergjente. Me to ai mund të lajmërojë menjëherë transportuesin ose shërbimet e emergjencës për një aksident, defekt ose për një udhëtar që ka nevojë për ndihmë, dhe t'u japë udhëtarëve udhëzime. Jashtë situatave të tilla, komunikimi gjatë drejtimit e shpërqendron dhe duhet shmangur.

Pohimi është i saktë: drejtuesi i autobusit duhet të kontrollojë që dyert janë të mbyllura para se të niset. Me një derë të hapur, një udhëtar mund të bjerë jashtë sapo autobusi lëviz ose kthehet. Shumë autobusë kanë në panel një llambë që tregon derën e hapur, por kontrollo edhe në pasqyra që askush të mos jetë në shkallë. Vetëm pastaj nisu, butë dhe gradualisht.

Pohimi është i gabuar: drejtuesi i autobusit nuk ha dhe nuk pi duhan në bordin e autobusit gjatë shërbimit, as kur është në pushim. Pirja e duhanit në autobus nuk lejohet as për udhëtarët, e aq më pak për drejtuesin. Edhe ushqimi në vendin e drejtimit e ndot mjetin dhe nuk i shkon një drejtuesi profesionist. Për të ngrënë, drejtuesi e përdor pushimin jashtë autobusit, në vendet dhe kohët e caktuara për këtë.

Pohimi është i gabuar: dyert e autobusit mbahen gjithmonë të mbyllura kur mjeti lëviz, sado e lartë të jetë temperatura jashtë. Me derë të hapur, një udhëtar mund të bjerë nga autobusi në një frenim, kthesë ose lëkundje. Prandaj para nisjes kontrollo që dyert të jenë mbyllur. Për të freskuar udhëtarët përdor ventilimin, kondicionerin ose dritaret, jo dyert.

Pohimi është i gabuar: gjatë shërbimit drejtuesi i autobusit nuk bisedon me udhëtarët. Biseda ia largon vëmendjen nga rruga, nga pasqyrat dhe nga dyert, pikërisht kur ka në përgjegjësi jetën e shumë njerëzve. Prandaj në autobus vendoset tabela „Mos i fol shoferit“. Qetësinë e udhëtarëve e siguron me drejtim të butë dhe të sigurt; në një situatë emergjente mund t'u japë udhëzime me pajisjet e komunikimit të autobusit.

Pohimi është i gabuar: autobusi ndalon vetëm në ndalesat e planifikuara, përveç rasteve urgjente. Drejtuesi nuk i plotëson kërkesat e udhëtarëve për të ndaluar diku tjetër. Një ndalim jashtë stacionit mund të ndodhë në një vend të rrezikshëm për zbritjen, pengon qarkullimin dhe prish orarin që duhet të respektohet për të gjithë udhëtarët e tjerë.

Pohimi është i saktë: drejtuesi i autobusit duhet të sillet me integritet, qytetari dhe përgjegjshmëri në çdo rrethanë. Ai përgjigjet për sigurinë e të gjithë udhëtarëve dhe përfaqëson ndërmarrjen e transportit. Kjo do të thotë të jesh i sjellshëm dhe i drejtë me çdo udhëtar, të ruash qetësinë edhe në situata të vështira dhe të zbatosh rregullat edhe kur askush nuk të kontrollon.

Pohimi është i saktë: drejtuesi i autobusit duhet të garantojë sigurinë dhe qetësinë e udhëtarëve. Siguria fillon me mjetin në gjendje të mirë, me dyert e mbyllura dhe me numrin e udhëtarëve brenda lejes së qarkullimit. Gjatë udhëtimit vazhdon me shpejtësi të njëtrajtshme, me nisje e frenime të buta dhe me kalim të qetë nëpër kthesa. Kështu udhëtarët nuk rrëzohen dhe udhëtojnë pa frikë.

Pohimi është i saktë: kur hipin e zbresin udhëtarët, drejtuesi e mban autobusin të frenuar në mënyrë të sigurt. Edhe një lëvizje e vogël e mjetit në atë çast mund ta rrëzojë një udhëtar në shkallë ose ta zërë mes derës dhe trotuarit. Prandaj, sa kohë dyert janë të hapura, autobusi qëndron i palëvizshëm, me frenat të aktivizuara, dhe niset vetëm pasi dyert janë mbyllur.

Pohimi është i saktë: gjatë hipjes dhe zbritjes së udhëtarëve, drejtuesi shmang veprimet që nuk lidhen drejtpërdrejt me punën e tij. Në këtë çast vëmendja duhet të jetë te dyert, te pasqyrat dhe te udhëtarët që lëvizin pranë mjetit. Telefoni, biseda ose punë të tjera e shpërqendrojnë dhe mund ta bëjnë të mbyllë derën ose të nisë kur dikush ende nuk ka hipur ose zbritur plotësisht.

Pohimi është i gabuar: në autobusin urban udhëtarët në këmbë lejohen, brenda numrit që cakton leja e qarkullimit. Autobusët qytetës ndërtohen me hapësira për udhëtarë në këmbë, me mbajtëse dhe doreza, sepse udhëtimet janë të shkurtra dhe me shumë ndalesa. Drejtuesi kujdeset që numri i lejuar të mos tejkalohet dhe që udhëtarët në këmbë të shpërndahen në korridor dhe të mbahen mirë.

Pohimi është i gabuar: dyert e emergjencës nuk hapen gjatë hipjes dhe zbritjes së udhëtarëve. Udhëtarët hipin dhe zbresin nga dyert e shërbimit. Dyert dhe dritaret e emergjencës shërbejnë vetëm për largimin e shpejtë nga autobusi në rast aksidenti, zjarri ose rreziku tjetër; në kohë normale mbahen të mbyllura, por gjithmonë funksionale.

Pohimi është i gabuar: kur autobusi ndalon, daljet e sigurisë nuk hapen. Në ndalesë drejtuesi hap vetëm dyert e shërbimit, nga të cilat hipin e zbresin udhëtarët. Daljet e sigurisë përdoren vetëm kur autobusi duhet boshatisur shpejt për shkak të një rreziku; po të hapeshin në çdo ndalesë, udhëtarët do të zbrisnin nga vende të papërshtatshme dhe të pasigurta.

Pohimi është i saktë: për komoditetin e udhëtimit, autobusi duhet të ketë pamje të jashtme dhe të brendshme estetike. Ai duhet të jetë i lyer, pa njolla, pa deformime dhe pa shtypje të karrocerisë. Ky është një nga kushtet e komoditetit që vlerësohen për autobusët e transportit të udhëtarëve: një mjet i mirëmbajtur u jep udhëtarëve edhe ndjenjën e sigurisë dhe besim te transportuesi.

Pohimi është i saktë: dritaret e autobusit duhet të jenë funksionale, me xhama origjinalë, me korniza gome dhe me mbrojtëse nga dielli. Nuk mjafton që xhamat të jenë origjinalë: dritaret duhet të hapen e të mbyllen si duhet, që udhëtarët të ajrosen. Kornizat e gomës e mbajnë xhamin të puthitur, pa ujë, pluhur e zhurmë, ndërsa perdet ose grilat i mbrojnë udhëtarët nga dielli.

Pohimi është i saktë: sediljet e autobusit duhet të jenë komode, me amortizim, të veshura, me sistem rregullimi dhe me pajisje bllokuese funksionale. Udhëtari mund të rrijë ulur për orë të tëra, prandaj ndenjësja duhet ta mbajë mirë trupin dhe t'i zbusë dridhjet. Pajisja bllokuese e mban ndenjësen të fiksuar në pozicionin e zgjedhur, që të mos lëvizë papritur në një frenim.

Pohimi është i saktë: dyshemeja, tavani dhe paretet anësore të autobusit duhet të jenë të veshura dhe në gjendje teknike që siguron hermeticitetin. Hermeticiteti do të thotë që brenda në autobus të mos hyjnë shiu, pluhuri, gazrat e shkarkimit dhe i ftohti nga jashtë. Një dysheme e çarë ose një pjesë e dëmtuar e karrocerisë duhet riparuar, jo vetëm mbuluar.

Pohimi është i gabuar: ndriçimi i brendshëm nuk kërkohet vetëm në autobusët e linjave. Çdo autobus që transporton udhëtarë duhet të ketë ndriçim të brendshëm të mjaftueshëm, si dhe sistem ventilimi e ngrohjeje. Pa dritë udhëtarët nuk shohin shkallët, mbajtëset dhe daljet, sidomos në mbrëmje ose në tunele, dhe rritet rreziku i rrëzimit.

Pohimi është i gabuar: kushti i komoditetit për ndriçimin e brendshëm është që ai të jetë i mjaftueshëm dhe funksional, jo që të jetë subjekt i kontrollit periodik. Kushtet e komoditetit tregojnë si duhet të jetë autobusi për udhëtarët: me dritë të mjaftueshme, ventilim dhe ngrohje. Drejtuesi kujdeset që ndriçimi të punojë çdo ditë, para nisjes, e jo vetëm kur bëhet ndonjë kontroll i caktuar.

Pohimi është i gabuar: kërkesa nuk është që „shumica“ e sediljeve të jenë të komandueshme dhe me sistem mbrojtjeje elektrike. Për komoditetin e udhëtimit, sediljet duhet të jenë komode, me sistem amortizimi, të veshura, me sistem rregullimi dhe me pajisje bllokuese funksionale. Ky kusht vlen për sediljet e udhëtarëve në tërësi, jo vetëm për shumicën e tyre, dhe nuk kërkon ndonjë sistem mbrojtjeje elektrike.

Pohimi është i saktë: në autobus mund të transportohen udhëtarë në këmbë vetëm kur leja e qarkullimit e lejon këtë. Leja e qarkullimit tregon sa vende ulëse dhe, kur ka, sa vende në këmbë ka autobusi, sipas mënyrës si është ndërtuar. Kur leja nuk parashikon vende në këmbë, asnjë udhëtar nuk udhëton në këmbë, edhe sikur të ketë hapësirë në korridor.

Pohimi është i saktë: kur lejohen, udhëtarët në këmbë shpërndahen njëtrajtësisht në korridor ose në hapësirat e parashikuara për ta. Kështu pesha ndahet mirë mbi akset e autobusit dhe askush nuk shtyhet ose shtrëngohet në një frenim. Udhëtarët nuk grumbullohen pranë derës ose në pjesën e pasme, ku pengojnë lëvizjen dhe rëndojnë vetëm një pjesë të mjetit.

Pohimi është i saktë: udhëtarët në këmbë duhet të mbahen mirë në mbajtëset e autobusit, sepse mund të ketë frenime të papritura. Në një frenim të fortë trupi i udhëtarit vazhdon të lëvizë përpara dhe, pa u mbajtur, ai mund të rrëzohet ose të godasë të tjerët. Prandaj autobusët me vende në këmbë kanë doreza dhe shufra, dhe drejtuesi niset vetëm kur udhëtarët janë vendosur.

Pohimi është i saktë: si rregull, udhëtarët nuk duhet të bllokojnë dyert e autobusit. Dyert duhet të jenë të lira, që udhëtarët e tjerë të hipin e të zbresin lirshëm dhe që, në rast rreziku, autobusi të boshatiset shpejt. Një udhëtar që qëndron te dera pengon edhe mbylljen e saj, dhe drejtuesi nuk mund të niset pa qenë i sigurt se dyert janë mbyllur.