Legjislacioni për transportin e udhëtarëve: pyetje dhe përgjigje, faqja 7 nga 9

Pohimi është i saktë: transportuesit duhet të përdorin mjete që plotësojnë kushtet e sigurisë së udhëtarëve dhe të komoditetit të udhëtimit. Siguria vërtetohet me kontrollin teknik, ndërsa komoditeti me akt-vlerësimin e kushteve të autobusit, që jepet çdo vit. Udhëtari paguan për të arritur i sigurt dhe në kushte të rehatshme, dhe transportuesi përgjigjet për të dyja.

Pohimi është i saktë: transportuesi duhet ta pajisë drejtuesin e mjetit me të gjitha dokumentet e nevojshme. Për autobusin këto janë, ndër të tjera, leja e qarkullimit, certifikata e sigurimit të detyruar, certifikata e kontrollit teknik, akt-vlerësimi i kushteve të autobusit dhe dokumenti sipas llojit të shërbimit: licenca, libri i udhëtimit, autorizimi ose autorizimi bilateral. Drejtuesi duhet t'i ketë me vete dhe t'ua paraqesë organeve të kontrollit kur ia kërkojnë.

Pohimi është i gabuar: transportuesit duhet të mbajnë rregullisht regjistrime e dokumente për të gjitha mjetet, jo vetëm për ato që nuk kryejnë kontroll teknik. Asnjë mjet nuk përjashtohet: për secilin transportuesi duhet të ketë të rregullta dokumentet, kontrollet teknike, sigurimet dhe të dhënat e shërbimit. Për më tepër, ai nuk mund të përdorë mjete që nuk kanë kaluar kontrollin teknik.

Pohimi është i gabuar: transportuesit kanë edhe detyrime që lidhen me numrin e mjeteve. Shërbimet që merr përsipër një transportues kërkojnë një numër të caktuar mjetesh: ai duhet të ketë aq mjete sa duhen, p.sh. për të mbuluar oraret e një linje, dhe secili prej tyre duhet të jetë i regjistruar dhe me dokumente të rregullta. Pa mjete të mjaftueshme, shërbimi nuk mund të kryhet siç është miratuar.

Pohimi është i gabuar: transportuesit kanë detyrime për plotësimin e kushteve teknike të mjeteve. Ata janë të detyruar të përdorin mjete që kanë kaluar kontrollin teknik të nevojshëm dhe që plotësojnë kushtet e sigurisë së udhëtarëve dhe të komoditetit të udhëtimit. Një mjet me defekt teknik rrezikon udhëtarët dhe përdoruesit e tjerë të rrugës, prandaj nuk lejohet në shërbim.

Pohimi është i saktë: rrjeti i linjave rrethqytetëse dhe oraret e tyre miratohen nga Këshilli i Qarkut. Linjat rrethqytetëse lidhin bashki të ndryshme brenda një rrethi, p.sh. bashkinë qendër rrethi me një bashki tjetër ose me një qendër turistike të rrethit, pra dalin nga kufijtë e një bashkie. Prandaj nuk i miraton Këshilli Bashkiak, por Këshilli i Qarkut. Këshilli Bashkiak miraton linjat qytetëse.

Pohimi është i saktë: rrjeti i linjave qytetëse dhe oraret e tyre miratohen nga Këshilli Bashkiak. Linjat qytetëse shërbejnë brenda kufijve të një qyteti, prandaj për to vendos organi i bashkisë. Transporti qytetës nuk mund të kryhet në çdo rrugë sipas dëshirës, por vetëm në linjat dhe me oraret e miratuara. Linjat rrethqytetëse dhe ndërqytetëse brenda qarkut i miraton Këshilli i Qarkut.

Pohimi është i saktë: rrjeti i linjave ndërqytetëse brenda qarkut dhe oraret e tyre miratohen nga Këshilli i Qarkut. Këto linja lidhin qytete të ndryshme të të njëjtit qark, prandaj i miraton organi i qarkut, jo ministri. Kur linja ndërqytetëse lidh qarqe të ndryshme, ajo miratohet me urdhër të ministrit të Transporteve, me propozim të Këshillit të Qarkut.

Pohimi është i saktë: linjat ndërqytetëse ndërmjet qarqeve të ndryshme miratohen me urdhër të ministrit të Transporteve, me propozim të Këshillit të Qarkut. Një linjë e tillë kalon kufijtë e më shumë se një qarku, prandaj nuk mund ta miratojë vetëm njëri prej tyre: vendos ministri, mbi propozimin e qarkut. Linjat ndërqytetëse brenda një qarku i miraton vetë Këshilli i Qarkut, ndërsa linjat qytetëse Këshilli Bashkiak.

Pohimi është i gabuar: rrjeti i linjave ndërqytetëse brenda një qarku miratohet nga Këshilli i Qarkut, jo nga ministri. Këto linja mbeten brenda territorit të një qarku, prandaj për to vendos organi i tij. Ministri i Transporteve miraton me urdhër vetëm linjat ndërqytetëse ndërmjet qarqeve të ndryshme, me propozim të Këshillit të Qarkut.

Pohimi është i gabuar: rrjeti i linjave qytetëse dhe oraret e tyre miratohen nga Këshilli Bashkiak, jo nga Këshilli i Qarkut. Linjat qytetëse shërbejnë brenda kufijve të një qyteti, prandaj për to vendos bashkia, që i njeh nevojat e banorëve të vet. Këshilli i Qarkut miraton linjat rrethqytetëse dhe ato ndërqytetëse brenda qarkut.

Pohimi është i gabuar: rrjeti i linjave rrethqytetëse dhe oraret e tyre miratohen nga Këshilli i Qarkut, jo nga Këshilli Bashkiak. Linjat rrethqytetëse lidhin bashki të ndryshme brenda rrethit, pra dalin nga kufijtë e një bashkie, dhe asnjë bashki nuk mund t'i miratojë vetëm. Këshilli Bashkiak miraton linjat qytetëse dhe oraret e tyre.

Pohimi është i saktë: leja e transportit mund të jetë leje ndërkombëtare që jep të drejtën e transportit ndërkombëtar, me numër të pakufizuar udhëtimesh në një linjë të rregullt udhëtarësh, për një periudhë të caktuar kohe. Një linjë e rregullt ndërkombëtare kryhet çdo ditë ose disa herë në javë, sipas orarit të saj. Prandaj kjo leje nuk i numëron udhëtimet, por vlen për një afat të caktuar.

Pohimi është i saktë: leja bilaterale e transportit jep të drejtën e transportit ndërkombëtar të udhëtarëve ose të mallrave, edhe për një ose disa udhëtime vajtje-ardhje. Lejet bilaterale rrjedhin nga marrëveshjet ndërmjet dy shteteve dhe i lejojnë transportuesit të kryejë udhëtime drejt vendit tjetër ose përmes tij. Ndryshe nga leja për një linjë të rregullt, që vlen për një periudhë kohe, kjo mund të jepet edhe për udhëtime të caktuara.

Pohimi është i saktë: leja e transportit është dokument që rrjedh nga marrëveshjet ndërkombëtare bilaterale, ku Republika e Shqipërisë është palë. Shqipëria lidh marrëveshje për transportin rrugor me shtete të tjera, dhe ato përcaktojnë lejet që shkëmbejnë palët. Me këto leje transportuesit kryejnë transport ndërkombëtar të udhëtarëve ose të mallrave drejt shtetit tjetër ose përmes tij.

Pohimi është i gabuar: leja e transportit nuk shërben vetëm për transport udhëtarësh në linjë të rregullt jashtë Shqipërisë. Ajo mund të jetë leje ndërkombëtare për një linjë të rregullt udhëtarësh, me udhëtime të pakufizuara për një periudhë kohe, por edhe leje bilaterale për një ose disa udhëtime vajtje-ardhje, për udhëtarë ose për mallra.

Pohimi është i gabuar: leja e transportit nuk është dokument që u jep operatorëve të huaj të drejtën për transport ndërkombëtar udhëtarësh. Ajo rrjedh nga marrëveshjet bilaterale ku Republika e Shqipërisë është palë: shtetet i shkëmbejnë lejet sipas marrëveshjes, dhe transportuesi kryen transport ndërkombëtar me lejen që i jepet. Për më tepër, leja nuk kufizohet te udhëtarët: leja bilaterale mund të jetë edhe për transport mallrash.

Pohimi është i gabuar: leja e transportit nuk shërben për transport udhëtarësh brenda vendit, por për transport ndërkombëtar. Ajo rrjedh nga marrëveshjet bilaterale të Shqipërisë me shtete të tjera dhe jep të drejtën e udhëtimeve jashtë vendit, për udhëtarë ose për mallra. Transporti i udhëtarëve brenda vendit kryhet me licencën që lëshon autoriteti kompetent, p.sh. bashkia për linjat qytetëse.

Pohimi është i saktë: drejtuesi i autobusit duhet të ketë në qarkullim akt-vlerësimin për plotësimin e kushteve të autobusit, që DPSHTRR e jep çdo vit. Ky dokument vërteton se autobusi plotëson kushtet e komoditetit për udhëtarët, si sediljet, ndriçimi, ventilimi dhe ngrohja. Organet e kontrollit mund ta kërkojnë në rrugë, bashkë me lejen e qarkullimit, certifikatën e sigurimit të detyruar dhe dokumentin sipas llojit të shërbimit.

Pohimi është i saktë: drejtuesi i autobusit duhet të ketë dokumentin e lëshuar nga autoriteti kompetent sipas llojit të shërbimit. Ky mund të jetë licenca, libri i udhëtimit, autorizimi ose autorizimi bilateral. Dokumenti vërteton se transportuesi ka të drejtë ta kryejë atë shërbim, p.sh. atë linjë ose atë udhëtim ndërkombëtar. Pa të, transporti nuk lejohet, edhe kur autobusi është në gjendje të mirë.

Pohimi është i saktë: drejtuesi i autobusit duhet të ketë në qarkullim certifikatën e sigurimit të detyruar. Sigurimi i detyrueshëm i mjetit mbulon dëmet që mjeti mund t'u shkaktojë të tjerëve në një aksident. Pa të, mjeti nuk lejohet të qarkullojë. Drejtuesi duhet ta ketë certifikatën me vete dhe t'ua paraqesë organeve të kontrollit kur ia kërkojnë.

Pohimi është i gabuar: drejtuesit të autobusit nuk i mjafton vetëm certifikata e aftësisë profesionale (CAP). CAP-i vërteton përgatitjen e tij profesionale, por në qarkullim ai duhet të ketë edhe lejedrejtimin e kategorisë përkatëse, lejen e qarkullimit, certifikatën e sigurimit të detyruar, akt-vlerësimin e kushteve të autobusit, që jepet çdo vit, dhe dokumentin sipas llojit të shërbimit: licencën, librin e udhëtimit, autorizimin ose autorizimin bilateral.

Pohimi është i gabuar: dokumenti i blerjes së autobusit nuk është ndër dokumentet që drejtuesi duhet të ketë në qarkullim. Ai lidhet me pronësinë dhe e ruan transportuesi. Në qarkullim drejtuesi duhet të ketë, ndër të tjera, lejen e qarkullimit, certifikatën e sigurimit të detyruar, akt-vlerësimin e kushteve të autobusit dhe dokumentin sipas llojit të shërbimit: licencën, librin e udhëtimit, autorizimin ose autorizimin bilateral.

Pohimi është i gabuar: drejtuesit të autobusit nuk i mjaftojnë vetëm leja e qarkullimit dhe certifikata e pronësisë. Leja e qarkullimit është e nevojshme, por në qarkullim ai duhet të ketë edhe certifikatën e sigurimit të detyruar, akt-vlerësimin për plotësimin e kushteve të autobusit, që jepet çdo vit, dhe dokumentin sipas llojit të shërbimit: licencën, librin e udhëtimit, autorizimin ose autorizimin bilateral.

Pohimi është i saktë: marrëdhënia kontraktore në transportin e udhëtarëve përfundon kur udhëtari zbret nga mjeti dhe janë kryer të gjitha veprimet e dorëzimit të bagazheve të tij. Transportuesi merr përsipër të çojë në destinacion jo vetëm udhëtarin, por edhe bagazhet e tij. Prandaj, derisa udhëtari t'i marrë bagazhet nga hapësira e bagazheve, transportuesi mbetet përgjegjës për to.